چرا سران کشورها در هنگام سخنرانی شهید رجایی یا مقام معظم رهبری جلسه را ترک نکردند؟

سردبیر آفتاب یزد در سرمقاله خود نوشت:در طول يك هفته پس از ايراد نطق احمدي‌نژاد در سازمان ملل، خبرهاي متفاوت و حتي متناقض از نحوه مواجهه سران كشورهاي خارجي با اين سـخـنراني، منتشر شد. تعدادي از نمايندگان اصولگراي مجلس كه خود را موظف به تمجيد از رئـيـس دولـت دهم در هر شرايطي مي‌دانند، از سكوت بي‌سابقه حاضران سخن گفتند يا بر حضور اكثريت هيئت‌ها در حين سخنراني، تاكيد كردند. هيچ‌يك از اين افراد به تصاويري كه مستقيما توسط شبكه‌هاي مختلف تلويزيوني– از جمله سيماي جمهوري اسلامي– پخش شد اشاره‌اي نكردند تا آنكه دو روز قبل، اين موضوع در گفتگوي هفتگي سخنگوي وزارت خارجه با خبرنگاران مورد سوال قرار گرفت. حسن قشقاوي براي توجيه خبرنگاران به استدلال‌هايي روي آورد كه در نوع خود بي‌نظير بود. او بدون آنكه در خصوص تعداد حاضران و غـايبان سخني بگويد عواملي از قبيل خستگي هيئت‌ها يا برنامه ملاقات‌هاي دوجانبه سران كشورها با يكديگر را مورد اشاره قرار داد. وي در نهايت نيز سخني گفت كه نشان مي‌داد ظاهرا <حضور> در جلسه سخنراني، دليل مي‌خواهد نه <ترك> آن! به اين جمله سخنگوي وزارت خارجه توجه كنيد: <ما با كاستاريكا هيچ مشكلي نداريم و كاستاريكا هيچ موضعي در مورد حضور نداشتن به معني اعتراض نگرفته است >‌. البته پذيرش اين سخن بسيار سخت است. زيرا عدم حضور در يك جلسه سخنراني مهم بين‌المللي يا ترك آن، يك مفهوم شناخته شده در عرصه جهاني است. اما به فرض پذيرش اين نكته كه <عدم حضور> در جلسه سخنراني جهاني يك دولتمرد سرشناس، هيچ پيام ويژه‌اي ندارد اين موضوع شامل حال رئيس دولت ايران نمي‌شود زيرا او بارها از ياري خواهي سران ده‌ها كشور از او، براي حل مشكلات كشورهايشان سخن گفته و حاميان متعدد ايران در عرصه جهاني را به بانواني تشبيه كرده كه "زنبيل" خود را درصف خريد متاع ايران گذاشته‌اند. قشقاوي توضيح نداده است كه با توجه به برنامه‌ريزي قبلي سخنراني‌ها، چگونه است كه تعداد زيادي از هيئت‌ها، قرار ديدارهاي دوجانبه خود را به گونه‌اي تنظيم كرده‌اند كه دقيقاً با زمان سخنراني عالي‌ترين مقام اجرايي ايران تلاقي داشته است؟ ‌ ‌ سخنگوي وزارت خارجه ايران، در بخش ديگري از اظهارات خود، همچون استادي كه تحليل غلط شاگردان را به رخ آنها مي‌كشد، گفته است: "هر كس كه يك بار در مجامع بين‌المللي حضور پيدا كرده باشد مي‌داند كه نشاط كمي و كيفي در حضور اجلاس افتتاحيه و صحبگاهي با شامگاهي، بسيار فرق مي‌كند و قابل مقايسه نيست." لابد آقاي قشقاوي تصاوير مربوط به سخنران قبل و بعد از رئيس دولت ايران را نيز ملاحظه كرده كه اينگونه قضاوت مي‌كند، پس بهتر است او آمار دقيقي از تعداد حاضران در هنگام سخنراني احمدي‌نژاد و سخنرانان قبل و بعد از او را به اطلاع مردم برساند تا مردم هم مانند او باور كنند <خستگي ناشي از كاهش نشاط اوليه، تنها دامن‌گير هيئت ايراني نشده است.> در خصوص ملاقات‌هاي دو جانبه نيز اي كاش آماري از ملاقات‌هاي هيئت ايراني با هيئت‌هاي حاضر در اجلاس ارائه شود تا مردم بدانند كثرت‌ ملاقات‌هاي دو طرفه در مدت كوتاه حضور روساي كشورها، آنها را از استماع سخنراني بسياري از همتايان خود محروم مي‌كند. البته پس از اين توضيح، باز هم جاي اين پرسش باقي مي‌ماند كه آيا تمامي اعضاي هيئت نمايندگي يك كشور، ملزم هستند هنگام ملاقات رئيس خود با روساي ساير كشورها، جلسه مجمع عمومي را ترك كنند؟ اشتباه نشود! نگارنده به هيچ وجه اعتقاد ندارد كه ميزان حقانيت يك سخنران يا يك سخنراني، با تعداد مستمعان آن سنجيده مي‌شود. همچنين برخلاف اظهارنظرهاي اوليه تعدادي از اصولگرايان، كثرت تعداد تـرك‌كـنـنـدگان سالن را نيز نبايد به حساب استكبارستيزي بي‌نظير رئيس دولت دهم گذاشت زيرا قبل از او، شهيد رجايي و آيت الله خامنه‌اي نيز در همين سالن سخنراني كرده‌اند و جمعيت كثيري پاي سخنراني آنها نشسته‌اند. اين يادداشت بدون ارزيابي از كينه‌ورزي غايبان جلسه يا استكبار ستيزي سخنران ايراني، به دنبال كشف اين حقيقت است كه "چرا مسئولان دولت فعلي تلاش مي‌كنند بعضي مسائل را به هر قيمت تـوجـيـه نمايند؟" از آن مهمتر، "چرا اطلاعات غيردقيق در اختيار سياستمداران حامي دولت قرار مي‌گيرد تا آنها دچار تحليل‌هاي غلط از شرايط كشور شوند؟" توجه دقيق به اظهارات سخنگوي وزارت خارجه، نشان مي‌دهد كه او عدم حضور تعداد قابل توجهي از هيئت‌ها در هنگام سخنراني احمدي‌نژاد را قبول دارد اما به نظر او، اين غيبت‌ها و حتي ترك جلسه توسط تعدادي از هيئت‌ها، مبتني بر عذرهاي موجه بوده است. دقيقا همزمان با تلاش قشقاوي براي توجيه اين وضعيت، يكي از سالخورده‌ترين سياستمداران حامي احمدي‌نژاد اظهار داشته است: "از 192 كشور تنها 12 كشور كه از آمريكا و رژيم صهيونيستي دستور مي‌گرفتند، هيئت‌هاي نمايندگي خود را از مجمع عمومي خارج كردند و دوربين تلويزيوني كه در اختيار آمريكا بود همان صندلي‌هاي خالي را نشان مي‌داد"!‌ البته مشخص نيست اين سياستمدار پرسابقه، شخصا صحنه‌هاي تلويزيوني را ديده يا همان كساني كه گزارش حضور 180 هيئتدر پاي سخنراني احمدي‌نژاد را به او داد‌ه‌اند به تشريح صحنه‌هاي تلويزيوني نيز پرداخته‌اند. اما اگر واقعا تنها 12 هيئت سالن را ترك كردند، چرا سخنگوي وزارت خارجه ايران به جاي توجيهات بديع و عجيب، همين دليل محكم را به خبرنگاران ارائه نكرد؟ وجود 12 مخالف ايران در ميان 192 كشور جهان، آنقدر طبيعي است كه لازم نباشد سخنگوي دستگاه ديپلماسي ايران، خستگي شامگاهي، ملاقات‌هاي دوجانبه و مسائل ديگر را پيش بكشد تا خود را از سوال خبرنگاران خلاص نمايد. احتمالاً كساني كه تصاوير تلويزيوني را ديده‌اند و پس از آن، استدلال‌هاي سخنگوي وزارت خارجه را شنيده‌اند به راحتي قانع نخواهند شد كه 180 هيئت نمايندگي در هنگام سخنراني آقاي احمدي نژاد در سالن سخنراني حضور داشته‌اند، پس چه دليلي وجود دارد كه عده‌اي از حاميان دولت ، يك اطلاع غيردقيق – و متاسفانه داراي فاصله بسيار با واقعيت – را در اختيار يكي از انقلابيون پرسابقه مي‌گذارند و سخن خود را از زبان او در جامعه منتشر مي‌كنند؟
ميزان حاضران در جلسه سخنراني احمدي نژاد با اندكي تخمين و براساس گزارش‌هاي موجود، قابل ارزيابي است. در عين حال ظاهراً طيفي از حاميان دولت، اصرار دارند واقعيات موجود را كتمان و حتي آن را براي بعضي سياستمداران صاحب نفوذ، وارونه نشان دهند. آيا تضميني وجود دارد كه همين طيف، در خصوص شرايط اقتصادي كشور، چالش‌هاي انتخاباتي و ساير موضوعات – كه ابعاد آنها برخلاف جلسه علني مجمع عمومي قابل افشا نيست – اطلاعات صحيح و دقيق در اختيار همفكران، منتقدان و آحاد مردم بگذارند؟ آيا همين سوال يك نگراني بزرگ براي همگان نيست؟