استفاده ابزاری از آخرین جمله وصیت نامه امام(ره)

البته آنها از منظر روان شناسی طیف خود، برای این رویکردشان ، توجیه نانوشته دارند چه آنکه در مقام مقایسه خود با "السابقون" انقلاب، چیری برای عرضه و افتخار ندارند و از این رو، می کوشند خلاء ناشی از این بی افتخاری را با از بین بردن افتخارات و سوابق درخشان دیگران جبران کنند و آنگاه در موقعیت برابر با آنان قرار گیرند!
عصرایران؛ جعفر محمدی*- آخرین پاراگراف از وصیت نامه امام خمینی (ره) این است: "من در طول مدت نهضت و انقلاب به واسطه سالوسی و اسلام نمایی بعضی افراد ذکری از آنان کرده و تمجیدی نموده ام که بعد فهمیدم از دغلبازی آنان اغفال شده ام. آن تمجیدها در حالی بود که خود را به جمهوری اسلامی متعهد و وفادار می نمایاندند و نباید از آن مسایل سوءاستفاده شود و میزان در هر کس حال فعلی اوست."
اینک آخرین جمله وصیت نامه امام راحل (ره) که تاکید دارد میزان حال فعلی افراد است، مدت هاست که مورد توجه بسیاری از سیاستمداران و رسانه ها شده و البته، این، امر نامطلوبی نیست که وصیتنامه بنیانگذار جمهوری اسلامی، پس از سالها بار دیگر در کانون التفات گروه های سیاسی قرار گرفته و مدام به آن استناد می شود اما یک نکته قابل توجه در این میان وجود دارد و آن اینکه این فراز پایانی وصیتنامه، نه به عنوان "راهنمای عمل" که به عنوان یک "ابزار سیاسی" علیه رقیبان مورد سوءاستفاده قرار می گیرد تا بدین سان سوابق انقلابی و مجاهدت های بسیاری از شخصیت ها و چهره هایی که در طول انقلاب زحمات زیادی را متحمل شده اند، زیر سوال برود.
اگر دقت کنید، خواهید دید استناد به جمله امام (ره) مبنی بر ملاک بودن حال فعلی افراد ، عمدتا از سوی کسانی صورت می گیرد که در کارنامه شان هیچ سابقه درخشانی از خدمت و جهاد و تلاش برای کشور و انقلاب دیده نمی شود.
البته آنها از منظر روان شناسی طیف خود، برای این رویکردشان ، توجیه نانوشته دارند چه آنکه در مقام مقایسه خود با "السابقون" انقلاب، چیری برای عرضه و افتخار ندارند و از این رو، می کوشند خلاء ناشی از این بی افتخاری را با از بین بردن افتخارات و سوابق درخشان دیگران جبران کنند و آنگاه در موقعیت برابر با آنان قرار گیرند!
البته کسانی که هیچ سابقه ای از تلاش و مجاهدت برای انقلاب و دفاع مقدس و پیشرفت و سازندگی کشور نداشته اند، دو گروه اند؛ گروه نخست کسانی هستند که به لحاظ سنی در شرایطی نبوده اند که در عرصه های مختلف سالیان گذشته امکان حضور داشته باشند. اینان جوانان تازه کاری هستند که نکوهشی از بابت عدم حضورشان در صحنه های گذشته، متوجه آنان نیست ولی طبیعتا انتظار می رود که حرمت پیشکسوتان انقلاب را پاس دارند و البته از تبدیل شدن به آلت دست و نیروی میدانی جریان های سیاسی اجتناب نمایند. ضمن آنکه طبیعی است که نیروهای جوان کشور باید از افتادن مملکت به دست نااهلان و نامحرمان جلوگیری کنند.
اما گروه دیگر ، کسانی هستند که مقتضای سن آنها حضور در صحنه های انقلاب و جهاد و دفاع مقدس و سازندگی کشور خدمت را ایجاب می کند ولی در کارنامه آنها، چیزی جز سکوت و عافیت گزیدن وجود ندارد.
شهید چمران جمله زیبایی دارد: هنگامی که شیپور جنگ به صدا درمی آید، مرد از نامرد تشخیص داده می شود.حال "نامردان" دیروز که در عرصه مبارزات انقلابی و در دوران دفاع مقدس خلوت نشینی و راحت طلبی و تنها گذاشتن مردم و میهن شان را ترجیح داده بودند، به "مردان"ی تبدیل شده اند که در روزگار صلح و امنیت، زور بازو به رخ می کشند و "هل من مبارز" می طلبند و هر گاه از آنها سوال می شود که خودتان برای مملکت چه کرده اید،به جای ان که از خود سخن بگویند ، چنین می گویند: "هر آنچه شما نیز انجام داده اید، باطل است زیرا ملاک حال فعلی افراد است."
البته بدیهی است که امکان دارد برخی از کسانی که دارای سوابق تابناک انقلابی و خدمت به مردم هستند، در گذر زمان دچار انحراف شوند کمااینکه در تاریخ نیز نمونه هایی از آن را خوانده ایم، اما نکته اینجاست که یک جریان سیاسی و یک طیف خاص از سیاسیون تازه به مسند رسیده و جویای تثبیت، همه منتقدان انقلابی خود را متهم به عدول از ارزش و آرمان ها می کنند و هر آنکس که باب میل شان نبود را متهم می کنند که از مسیر نظام منحرف شده است و نکته و درد، دقیقا همین جاست والا سابقه، هیچگاه مصونیت آهنین نمی آورد و به قول امام راحل (ره) ملاک حال فعلی افراد است.
کسانی که به استناد جمله پایانی وصیت نامه امام (ره) یاران امام و انقلاب را به سنگ تهمت می زنند و به چوب افترا می رانند، بد نیست به جای آنکه وصیت نامه بنیانگذار جمهوری اسلامی را از آخر بخوانند، ساعاتی را وقت بگذارند و آن را از اول مطالعه کنند تا بدانند امام (ره) درباره دهها و صدها مساله دیگر نیز رهنمود دارند و از قضا خطاب و عتاب شان نیز در موارد متعددی متوجه عملکرد امروز آنهاست.
در این باره، البته سخن بسیار است که انشاءالله باز بدان پرداخته خواهد شد اما کوتاه سخن در این مقال آنکه استفاده ابزاری از وصیت نامه امام (ره) برای نیل به اهداف جناحی و باندی، ستم مضاعف به روح بلندی است که به همراه یاران شهیدش ناظر اعمال ماست و چه خوب است که در این محضر، اندکی حیا و تقوا نیز پیشه شود...لعلهم يهتدون!
*سردبیر عصرایران