وقتی نمی‏توانند به دانشگاه بیایند، باید که دانشگاه را به شام دعوت کنند!

می‏شنوم که برخی از اساتید - بیشتر بدنه مدیریتی - به شامی با میزبانی احمدی‏نژاد دعوت شده‏اند. در این آشفته بازار و در این وضع دانشگاه‏ها و با این همه عدم مقبولیت این دعوت هم از آن کارهایی است که جای سوال دارد. اینکه احمدی‏نژاد برخی از اساتید را دعوت کرده باشد چیز جدیدی نیست، اما اینکه در این موقعیت قرار باشد چنین دعوت‏هایی صورت بگیرد جای چند نکته را باقی می‏گذارد.
آقای احمدی‏نژاد به شدت دنبال مقبولیت و کسب مشروعیت است. بزرگترین مشکلی که با آن دست به گریبان است طرد شدن نخبه‏ها از اطرافش است. در واقع احمدی‏نژاد تنها با تعداد محدودی باقی مانده، که هر روز یا مشکل در مدرکشان پیش می‏آید و یا مقاله تقلبی شان از یک نشریه‏ای چیزی علم می‏شود. نخبگان دور آقای احمدی‏نژاد شده‏اند از جنس خودش. این روزها حتی اساتیدی که بر حسب مصالح حزبی و گروهی هم به احمدی‏نژاد رای داده‏اند، یا سکوت می‏کنند و یا نقدهای سنگینی به او دارند. نقدهایی که هرکدام از یک موضعی متفاوت است اما نتیجه‏اش شده عدم مقبولیت و مشروعیت در برابر نخبگان.
فضای دانشگاهی آنقدر سنگین است که آقای احمدی‏نژاد خودش توانایی حضور در این فضا را ندارد و مجبور است دستچین شده عده‏ای را به حضور بپذیرد! این چند وقت که در دانشکده با اساتید گفتگو می‏کنم و نظراتشان را درباره وقایع بعد از انتخابات و شخص این آقا می‏شنوم گاهی تعجب و گاهی حیرت می‏کنم. از کسانی نقدهایی می‏شنوم که ظاهرا تنها برای شاد نشدن جناح مقابل نقدهایشان را مطرح نکرده یا نمی‏کنند. عده‏ای هنوز بازی و دعوا را دعوای روز ۲۳ خرداد می‏دانند و برای حضور و ارزیابی در فضای اجتماعی ترجیح می‏دهند دو ماه بعد از ان روز را نبینند. اتفاقاتی که کاملا جناح بندی‏های داخلی را تغییر داد و بازی را از بازی انتخابات به جای دیگری منتقل کرد. بازی‏ای که در نهایت همه نخبگان را - حتی اساتید ساکت جامعه‏شناسی - مجبور به اعلام موضع و انتخاب مسیر خواهد کرد.
اما آنچه قصدم از نوشتن بود چند کلامی است با معدود اساتیدی که دعوت‏هایی از جمله دعوت شام گفته شده را می‏پذیرند؛ اساتید محترم خودشان از فضای فعلی جامعه و دانشگاه آگاهند. اما بد نیست بدانند که ایشان قرار است در جمعی حاضر باشند که مشروعیت بخش جایگاه میزبان شوند. این مشروعیت بخشی یا به جایگاه و یا به عملکرد احمدی‏نژاد باعث عدم مقبولیت و مشروعیت میهمانان نیز خواهد شد. لذا پیشنهاد می‏کنم با توجه به اوضاع امروز یا صلاح را در عدم حضور بدانند و یا اگر حاضر می‏شوند مشفقانه و دلسوزانه تحلیلی دقیق از شرایط روز عرضه دهند.
اگر قرار است که نمک گیر ایشان باشند حداقل حرفشان را و صدای دانشگاه را به گوش ایشان برسانند. حداقل بگویند از خشونت‏هایی که بی‏درایتی ایشان عاملش بود. از کوی دانشگاه و اتفاقاتی که بر دانشجویان گذشته بگویند. از زیرزمین وزارت کشور و تخلفاتی از این دست که در کمیته پیگیری حوادث در دانشگاه هم تایید شده بگویند. از دانشجویان زندانی و از بی‏بصیرتی درحذف گروه مذهبی و داخل نظام یک نسل بگویند. از پیامدهای دخالت سپاه در دانشگاه و تحریک بسیج برای مقابله با هر شیوه‏ای که مختار است، بگویند. از دستگیری‏ها و بازداشت‏ها و التهاب‏آفرینی‏هایی که آرامش لازم برای ایجاد فضای علمی را به مخاطره می‏اندازد، بگویند.
از عدم شفافیت در سیاست‏ها با توجه به شرایط هسته‏ای و سیاست خارجه اخیر بگویند. از رایج‏شدن فرهنگ جدید و لمپنیسم سیاسی بگویند. از زیان‏های بلند مدت تحریک و آشوب علیرغم سودهای کوتاه مدتی که برده‏اند بگویند. از توسعه، از پیشرفت، از امنیت، از تعادل و از هزار و یک چیزی بگویند که کشورمان بدان نیازمند است. اساتید گرامی اگر قرار است داغ این حضور نمایشی را بر پیشانی داشته باشند، بدون تعارف تمام تحلیل‏هایشان را بگویند. حتی اگر بر بی‏نتیجه بودن آن اذعان می‏کنند، حداقل حجت شرعی خود را به انجام رسانده‏اند.
کلیه اساتید و نخبگان - خصوصا آنانکه در بدنه حاکمیت جایگاهی دارند - امروز بیش از پیش مسئولند و برای سکوت امروزشان باید پاسخگو باشند.
برگرفته از: وبلاگ بر ساحل سلامت