اطاعت از رئيس‏جمهور اطاعت از خدا نيست

چند روز پيش خبرگزارى دولتى ايرنا در خبرى از قول آيت‌الله مصباح يزدى نقل کرد که اطاعت از رئيس جمهور اطاعت از خداست. که البته چند لحظه بعد اين جمله از روى خروجى خبرگزارى حذف شد اما انتشار چنين اظهارنظر بهت‌آورى آن هم از سوى اين روحانى بلندپايه و اصلى‌ترين حامى احمدى‌نژاد در قم باعث شد برخى سايت‌ها به موضع‌گيرى در اين زمينه بپردازند و سايت الف که منتسب به احمد توکلى است در يادداشتى به انتقاد از سخنان آيت‌الله مصباح يزدى پرداخته و تاکيد کرده است.
1- اولين لازمه پذيرش اظهارات جديد حضرت آيت‌الله مصباح يزدى در مورد «اطاعت از رئيس‌جمهور اطاعت از خداست» اين است که خود رئيس‌جمهور از ولى‌فقيه کاملا اطاعت کند. وقتى تا همين اندازه هم با مشکلاتى (!) مواجه هستيم، از آن پايين‌تر که جاى خود دارد.
2- دومين شرط، اين است که رئيس‌جمهور کاملا در چارچوب قانون دستور دهد؛ که در اين زمينه نيز با مشکلات زيادى درگير هستيم.
3- داستان انتقال اطاعت خداوند به ولى فقيه و ولى فقيه به رئيس‌جمهور، آيا تا همين جا متوقف مى‌شود يا ادامه دارد؟ آيا اين پرتو نور به مراحل پايين‌تر مانند معاونين رئيس جمهور و وزرا و پايين‌تر هم سرايت مى‌کند؟ منطقا و بر طبق اين تئوري، اين پرتو افکنى بايد از بازوى اجرايى رهبرى (تعيين رئيس جمهور) تا پايين هم ادامه پيدا کند زيرا وزرا هم بازوى اجرايى رئيس جمهور هستند. در اين صورت مخالفت با يک وزير و معاون وزير هم، مخالفت با خداوند متعال تعبير مى‌شود.
4- نظر محترم حضرت آيت‌الله مصباح يزدى درخصوص دوران رياست جمهورى آقايان خاتمى و هاشمى رفسنجانى چه بود؟ آيا اطاعت از خاتمى و هاشمى را هم اطاعت از خداوند مى‌دانستند. آنها هم از رهبرى تنفيذ رياست جمهورى گرفتند. تا آنجا که ما به خاطر داريم، ايشان مخالفت‌هاى جدى نظر و عملى با رياست جمهورى آقاى خاتمى داشتند.
در مورد رئيس جمهورى بعد از آقاى احمدى‌نژاد (که نمى‌دانيم چه کسى است) آيت‌الله مصباح چه اعتقادى دارند. آيا اين نظريه پرتو افکنى صرفا در زمان رئيس‌جمهور فعلى صدق مى‌کند؟ در اين صورت تئورى مذکور فقط يک محدوده زمانى دارد.
5- اين اظهارات و سخنانى که در چند هفته اخير و پس از حوادث و تنش‌هاى پس از انتخابات بيان شد و موضوع کهنه، مشروعيت مردمى و الهى ولى فقيه را مطرح کرد، چه مناسبت زمانى دارد؟ آيا اين بيانات در مقطع کنونى که نياز به آرامش فکرى و روانى داريم و هرگونه جنجال و تشنج، به نفع تشنج آفرينان تمام مى‌شود، چنين سخنانى صحيح است؟