«درفش کاويانی»

در نزد ايرانيان باستان، پرچم، احترام و قداست خاصی داشت و نماد نوعی «هویّت ملّی» به شمار می رفت. برطبق اين اسناد، در ايران باستان علاوه برپرچم های متنوع ارتشيان وسپاهيان،پادشاهان نيزپرچم خاص خود را داشتنداما پرچم ملی و رسمی کشور ،پرچمی بازمانده از درفش کاوه آهنگر بود که «درفش کاويانی» خوانده میشد.
در شاهنامه فردوسی نيز به نشانههايی برمیخوريم که قداست پرچم را در نزد ايرانيان نشان میدهد، مثلاً هنگامی که «گرامی» پسرجاماسب، با دشمن نبرد میکند و بر اثر ضربههای دشمن، دو دستش بريده میشود، او پرچم سپاه را با دندان نگاه میدارد تا از فرو افتادن آن برزمين جلوگيری کند. اين روايت نشان می دهد که حضور و احتزاز پرچم درميدان های نبرد تا چه حد برای نياکان باستانی ما اهميت و احترام واعتبارداشته است.